Authors

1 Assistant Professor, Department of Quranic Sciences and Interpretation, Faculty of Quranic Sciences, Bojnord, University of Quranic Sciences and Studies, Qom, Iran.

2 Master’s Graduate in Quranic Sciences and Interpretation, Department of Quranic Sciences and Interpretation, Faculty of Quranic Sciences, Mashhad, University of Quranic Sciences and Studies, Qom, Iran.

Abstract

One of the most important purposes of human creation is worship and servitude, and true worship of God is only possible through compliance with Divine laws and rulings. Out of grace, God the Exalted has provided alternatives and penalties to compensate for violations of these commandments, thereby mitigating or removing the worldly repercussions and the Hereafter’s punishment for such disobedience. The most prominent example of these alternatives in worship-related laws is kaffārah (expiation), which Islamic jurists have extensively discussed in various jurisprudential chapters such as pilgrimage, fasting, and others regarding its limits, conditions, and quantities. However, a systematic study on the wisdom and philosophy behind the legislation of kaffārah from the Quranic perspective, which constitutes the aim of this research, has not yet been undertaken. Therefore, this study, using a descriptive-analytical approach and relying on scholarly library sources, attempts to uncover and analyze the wisdom behind the prescription of kaffārah for certain religious disobediences, including neglecting obligatory acts or committing forbidden deeds, with particular focus on the Holy Quran. The findings reveal that kaffārah in the Quran has both general and specific instances, encompassing numerous profound secrets in its legislation. The authors, by examining Quranic verses, have analyzed the wisdom of kaffārah in terms of preserving religion, attaining piety, gaining benefit and warding off harm, rationality, gratitude and heeding advice, purification and cleanliness, reforming affairs, eradicating the effects of sin, and deterring repeated disobedience. These cases have been identified and supported through Quranic evidences

Keywords

Main Subjects

  1. قرآن کریم.
  2. آخوند خراسانی، محمد کاظم. (بی‌تا). کفایة الأصول. قم: مؤسسه آل البیت(ع).
  3. ابن ادریس حلی، احمد. (1411ق). السرائر. قم: مؤسسه نشر اسلامی.
  4. ابن فارس، احمد بن فارس. (1363ش). معجم مقاییس اللغة. قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
  5. ابن منظور، جمال‌الدین محمد بن مکرم. (1405ق). لسان العرب. قم: نشر ادب الحوزه.
  6. امین، نصرت بیگم. (بی‌تا). مخزن العرفان فی تفسیر القرآن. بی‌جا: بی‌نا.
  7. ایمانی، احمد. (بی‌تا). فرهنگ اصطلاحات حقوق کیفری. تهران: نشر دانشگاهی.
  8. جوادی آملی، عبدالله. (1388ش). حکمت عبادات. قم: نشر اسراء.
  9. جوهری، اسماعیل بن حماد. (1405ق). الصحاح. بیروت: دارالعلم للملایین.
  10. حر عاملی، محمد بن الحسن. (1414ق). وسایل الشیعه. قم: مؤسسه آل البیت(ع).
  11. راغب اصفهانی، ابوالقاسم حسین بن محمد. (1404ق). المفردات فی غریب القرآن. قم: دفتر نشر الکتاب.
  12. رجبی، محمود. (1377ش). «اهداف قرآن». نشریه معرفت، 7(24)، ص52-62.
  13. زبیدی، محمد مرتضی. (بی‌تا). تاج العروس من جواهر القاموس. بیروت: مکتبة الحیاة.
  14. زلمی، مصطفی ابراهیم. (1390ش). فلسفۀ احکام قرآن: عبادات، احکام خانواده و معاملات مالی. ترجمه محمود ابراهیمی. تهران: نشر آراس.
  15. سید قطب، سید بن قطب. (1425ق). فی ظلال القرآن. بیروت: دارالشروق.
  16. شهید اول، محمد بن مکی عاملی. (بی‌تا). القواعد و الفوائد. تحقیق عبدالهادی حکیم. قم: کتابخانه مفید.
  17. شهید ثانی، زین‌الدین بن علی العاملی. (1410ق). الروضة البهیه (شرح اللمعة). تحقیق محمد کلانتر. قم: انتشارات داوری.
  18. شهید ثانی، زین‌الدین بن علی العاملی. (1416ق). مسالک الأفهام الی تنقیح شرایع الإسلام. قم: بنیاد معارف اسلامی.
  19. صادقی تهرانی، محمد. (1406ق). الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن و السنة. قم: نشر فرهنگ اسلامی.
  20. صدوق، محمد بن علی بن بابویه. (1361ش). معانی الأخبار. تحقیق علی‌اکبر غفاری. قم: انتشارات اسلامی.
  21. طالقانی، محمود. (1362ش). پرتوی از قرآن. تهران: شرکت سهامی انتشار.
  22. طباطبایی، محمدحسین. (1390ق). المیزان فی تفسیر القرآن. بیروت: مؤسسه اعلمی للمطبوعات.
  23. طبرسی، فضل بن حسن. (1372ش). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. تحقیق فضل‌الله یزدی طباطبایی. تهران: ناصرخسرو.
  24. طوسی، محمد بن الحسن. (1387ش). المبسوط فی الفقه الإمامیه. تحقیق محمدباقر بهبودی. تهران: چاپخانه مرتضوی.
  25. طیب، عبدالحسین. (1369ش). اطیب البیان فی تفسیر القرآن. تهران: نشر اسلام.
  26. عبادی، مهدی؛ مختاری، محمد. (1400ش). «بررسی و نقد شبهه مخیر بودن مکلف قادر بین روزه و فدیه با تأکید بر عبارت (وَ عَلَی الَّذینَ یُطیقونَهُ)». آموزه‌های فقه عبادی، 2(2)، 89-110.
  27. فاضل مقداد، مقداد بن عبدالله. (1404ق). التنقیح الرائع لمختصر الشرایع. قم: کتابخانه مرعشی.
  28. فاوی عسر، محمد. (1390ش). «الکفارات (عبادة من العبادات)». منبر الإسلام، 28(2)، 53-54.
  29. فراهیدی، خلیل بن احمد. (1409ق). العین. تحقیق مهدی مخزومی و ابراهیم سامرائی. تهران: دارالهجره.
  30. قرائتی، محسن. (1388ش). تفسیر نور. تهران: مرکز فرهنگی درس‌هایی از قرآن.
  31. کاظمی خراسانی، محمدعلی. (بی‌تا). فوائد الأصول. قم: مؤسسه نشر اسلامی.
  32. کامرانیان، عباسعلی. (1394ش). نکته‌های قرآنی درباره فلسفه احکام قرآن. قم: نشر نور قرآن و اهل‌بیت(ع).
  33. گلپایگانی، سید محمدرضا موسوی. (1413ق). هدایة العباد. قم: انتشارات دارالقرآن الکریم.
  34. متقی هندی، علاءالدین علی. (بی‌تا). کنز العمال فی سنن الأقوال و الأفعال. تحقیق بکری حیانی و صفوة السقا. بیروت: مؤسسه الرسالة.
  35. مشکینی، علی‌اکبر فیض. (1419ق). مصطلحات الفقه. قم: نشر الهادی.
  36. معاونت امور روحانیون مرکز تحقیقات حج. (1387ش). فرهنگ‌نامه اسرار و معارف حج. تهران: بعثه مقام معظم رهبری.
  37. مکارم شیرازی، ناصر. (1371ش). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب الإسلامیة.
  38. ملک‌افضلی اردکانی، محسن. (1398ش). «میان‌کنش عبادات و تربیت با تأکید بر ابعاد تربیتی و اخلاقی کفارات مذکور در قرآن کریم». پژوهش‌های اخلاقی، 10(37)، 223-236.
  39. نجفی، محمدحسن. (1368ش). جواهر الکلام. تحقیق محمود قوچانی. تهران: کتابخانه اسلامی.
  40. نوری، میرزا حسین. (1408ق). مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل. قم: مؤسسه آل البیت(ع).
  41. هاشمی رفسنجانی، علی‌اکبر و محققان مرکز فرهنگ و معارف قرآن. (1383ش). فرهنگ قرآن. قم: بوستان کتاب.